Maandag 24 juni hield de Zoetermeerse gemeenteraad het jaarlijkse voorjaarsdebat. De raad praatte uitgebreid over de perspectiefnota en financiën van de gemeente Zoetermeer. Tijdens het debat gaven alle dertien raadsfracties aan wat zij belangrijk vinden voor Zoetermeer en welke plannen zij graag volgend jaar gerealiseerd zien. Namens de fractie van de Zoetermeerse VVD voerde fractievoorzitter Lisette Sandifort het woord. In haar bijdrage aan het debat bepleitte zij dat de inwoners van Zoetermeer bij bezuinigingen zoveel mogelijk ontzien zouden moeten worden en diende een daartoie strekkende motie in: ‘Laten we onze inwoners gerust stellen: hun portemonnee wordt door ons niet leeggehaald’.
Onderstaand de bijdrage in de eerste termijn van de Zoetermeerse VVD aan het voorjaarsdebat.
Hak. De berg. In stukken. ik start even niet met een ravijn, maar voor de verandering eens met een berg.
Hak de berg in stukken. Een van mijn favoriete uitspraken. Vooral omdat ie zo waar is. Vanaf de start naar de top lijkt bijna elke berg te hoog, onmogelijk om te beklimmen en ook de route is onoverzichtelijk. Maar als je een routekaart hebt met alle losse etappes, dan wordt het ineens haalbaar. Overzichtelijk. De weg naar die enorm hoge bergtop toe wordt interessant, misschien zelfs leuk. Er gebeuren dingen onderweg die je kunt vieren, waar je van kunt genieten. Die het fotograferen waard zijn. Misschien zie je iets onderweg waardoor je je route een beetje aanpast. Omdat het slimmer is of de omstandigheden daartoe oproepen. En stap voor stap, etappe voor etappe, komt die bergtop uiteindelijk in het zicht.
Voordat ik me helemaal laat gaan in deze metafoor, kom ik tot een punt. Volgens mij hebben wij een hoop van die bergen, oftewel projecten, hier in de gemeente. Met als hoogste berg, de ultieme bergtop Zoetermeer 2040. Om die bergtop te halen, zullen we een aantal andere bergen in een wat hoger tempo moeten gaan beklimmen. En één daarvan is het programma Meerzicht. We zijn al bijna drie jaar onderweg en ik heb niet de illusie dat er inwoners in Meerzicht zijn die iets zien of merken van onze enorme ambities in de wijk. Het wordt tijd om die ambities waar te gaan maken. Om die ambities op te gaan delen in haalbare brokjes. Om zichtbaar te gaan maken dat we werken aan Meerzicht. Daarom doe ik vandaag de oproep om de berg die Programma Meerzicht heet in stukken te gaan hakken. In de hoop dat we snel tot wat zichtbare resultaten gaan komen. En daarom dient mijn fractie samen met Zó! Zoetermeer, D66, Zoetermeer Vooruit, CU-SGP en Partij Democratie voor Zoetermeer de motie Boek Resultaten in Meerzicht in.
De onmogelijkheden van het beklimmen van zo’n berg, ligt niet alleen aan het gebrek aan etappes, maar ook aan de mensen die je betrekt bij je klim. Soms zijn we al jaren bezig voordat we überhaupt aan de start komen te staan. Dat ligt niet zelden aan al die mensen die betrokken zijn bij zo’n project. Deels is dat niet te voorkomen, denk aan eigenaren en ontwikkelaars in bijvoorbeeld de Entree, maar deels doen we dat onszelf aan door onze visie ‘participatie staat bij ons hoog in het vaandel’ te vertalen naar ‘we moeten overal en altijd zoveel mogelijk mensen bevragen en betrekken. Voorzitter, is dit nou onze beste vertaling van inwoners serieus nemen? Door participatietrajecten van maanden, soms zelfs meer dan een jaar, op te tuigen, inwoners avond na avond op te trommelen om vervolgens het merendeel te moeten teleurstellen omdat het verwachtingsmanagement niet helemaal goed is gegaan, inwoners te weinig inzicht hebben in de financiële gevolgen van keuzes of de vragen die zijn voorgelegd helemaal niet goed gekaderd waren. Mijn vraag aan dit college: wordt het niet eens tijd om ons te herbezinnen op wat onze vertaling is van goede participatie. En om dan vanuit het doel te denken, in plaats van vanuit het doen.
Dan ga ik toch van de berg naar het naderende ravijn. Wat een voorwerk is er door het college verricht om ons inzicht te geven in alle mogelijkheden en onmogelijkheden van het dichten van het ravijn. Een overzicht van ruim 300 opties die een klein of groot verschil kunnen maken op de begroting. En nog belangrijker, die een klein of groot verschil kunnen maken voor onze inwoners en hun eigen portemonnee. In reactie op de oproep van het college om dit debat wat richting mee te geven in de keuzes die we moeten gaan maken, dient de VVD samen met Zó! Zoetermeer, Zoetermeer Vooruit en het CDA, een motie in waarin staat dat we afspreken terughoudend te zijn met lastenverzwaring voor inwoners. Met zoveel keuzes waarop we onze eigen kosten kunnen verminderen, lijkt het mij ongepast om een deel van de oplossing te zoeken in het verzwaren van de lasten van onze inwoners. En laten we niet vergeten dat we toch met z’n allen ook nog steeds de hoop hebben dat er een adequate en reële financiering van de jeugdhulp komt en dat we gecompenseerd gaan worden voor de gevolgen van het ravijn in 2026 en 2027. Moties hierover tijdens de VNG-ALV op 26 juni aanstaande kunnen wederom op steun vanuit de Zoetermeerse VVD, maar gelukkig ook van de gehele gemeente, rekenen. Dus laten we onze inwoners gerust stellen: hun portemonnee wordt door ons niet leeggehaald.
Dan licht ik graag nog kort onze derde motie toe: Meer Openbare Toiletten. Mede-ingediend door PvdA, D66, Zoetermeer Vooruit, Partij Democratie voor Zoetermeer en het CDA. Dat niet alle problemen of projecten in de stad te vergelijken zijn met een enorme berg, blijk hier wel uit. Dit is nou een typisch heuveltje, op z’n max. Dat kunnen we makkelijk en snel aan. Het realiseren van meer openbare toiletten is zo’n voorbeeld van hoe we continu op kleine schaal en met grote impact zichtbaar kunnen werken aan onze stad. Onze inwoners kunnen laten zien dat we weten wat zij belangrijk vinden, dat we naar ze luisteren en in actie komen. We dagen het college uit om hier geen extra structurele kosten bij te maken en incidentele kosten dek ik hiervoor graag, zeker als beheerder van het ons welbekende potje, uit het potje van de raad.
Tot slot sluit ik graag af met complimenten. Complimenten aan dit college en alle ambtenaren om, ondanks de hoge bergen met onoverzichtelijke bergtoppen en het naderende ravijn, een perspectiefnota op te leveren die niemand te kort doet en, naar het nu lijkt, tot een sluitende begroting leidt. Dat kan geen gemakkelijke opgave zijn geweest.
