Wie gemeenteraadslid is, leert al snel dat een stad geen optelsom is van losse dossiers. Wonen staat niet los van bereikbaarheid, cultuur niet van veiligheid, en zorg niet van financiën. Wie beleid bekijkt als een rij afzonderlijke belangen, loopt het risico te blijven steken bij de som der delen: ieder dossier krijgt zijn eigen gelijk, maar de stad als geheel schiet er weinig mee op. Een nuchtere liberale blik vraagt en biedt daarom iets anders: wegen, kiezen en het grotere geheel blijven zien.
Zoetermeer is geen theoretisch beleidsmodel, maar een levendige stad met geschiedenis, wijken, verenigingen en ondernemers die hier al decennia hun leven opbouwen. Besturen begint met respect voor wat er al is. Dat betekent niet vasthouden aan alles zoals het was, maar wel begrijpen waarom dingen zo zijn gegroeid. Wie dat negeert, maakt beleid dat op papier klopt, maar in de praktijk wringt of zelfs averechts uitpakt.
Liberalisme in de gemeenteraad betekent voor mij: vrijheid waar het kan, verantwoordelijkheid waar het moet. Dat geldt voor inwoners, maar net zo goed voor de overheid zelf. Gemeenschapsgeld is geen abstract begrip; het is het geld van mensen die elke maand hun lasten betalen. Dan hoort daar zorgvuldigheid bij. Niet elk goed idee hoeft automatisch een subsidie, regeling of project te worden. Soms is de verstandigste keuze: niet doen, of het bescheidener aanpakken.
Die manier van werken vraagt ook ruggengraat. Want belangenafweging betekent onvermijdelijk dat niet iedereen altijd zijn zin krijgt. Meer woningen bouwen kan botsen met groen en leefbaarheid. Evenementen brengen levendigheid, maar ook overlast. Investeren in cultuur verrijkt de stad, maar vraagt om scherpe keuzes en realisme over wat structureel betaalbaar is. Een liberale afweging zoekt naar mijn mening niet het applaus van vandaag, maar de houdbaarheid van morgen.
In Zoetermeer speelt daar nog iets bij. We zijn een groeistad die volwassen is geworden. De tijd van onbeperkt uitbreiden ligt achter ons. Dat maakt keuzes lastiger, maar ook eerlijker. We kunnen niet alles tegelijk, dus moeten we prioriteiten stellen. Wat draagt écht bij aan zelfredzaamheid, ontmoeting, economische vitaliteit en veiligheid? En wat is vooral wensdenken, hoe sympathiek ook gebracht?
Als gemeenteraadslid van de Zoetermeerse VVD heb ik de afgelopen 8 jaar steeds geprobeerd een stap terug te doen. Niet alleen kijken naar het individuele voorstel, maar naar het effect op de stad als geheel. Niet alleen naar de impact op de korte termijn, maar ook naar de effecten op de lange termijn. Past dit binnen onze financiële ruimte, ook op de langere termijn? Vergroot het de vrijheid van inwoners, of maakt het hen afhankelijker? Stimuleert het initiatief en verantwoordelijkheid, of schuift het alles richting het stadhuis? En dat steeds met de liberale waarden in het achterhoofd: vrijheid, verantwoordelijkheid, verdraagzaamheid, sociale rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid.
Die houding is misschien minder spectaculair dan grote beloften of meeslepende visies. Maar ze is naar mijn overtuiging wel betrouwbaar. En juist dat verwachten inwoners volgens mij ook van hun lokale bestuur: geen ideologische luchtkastelen, maar een stabiele koers. Zoetermeer is meer dan de som der delen. Het is een een levendige stad. En die verdient een gemeenteraad die het geheel blijft (over-)zien: nuchter, liberaal en met beide benen op de grond. Gisteren, vandaag en straks na 18 maart.
Deze column geeft de mening van Rob Duiven weer en niet het standpunt van de (fractie van de) Zoetermeerse VVD
