Het is een lange, warme en vooral droge zomer geweest. Het gras was geel, sloten stonden laag en boeren zagen hun gewassen snakken naar water. Toen kondigde een waterschap een verbod af om overdag water uit sloten en beken te halen. Niet leuk, wel noodzakelijk. En dus gingen toezichthouders op pad om te controleren of iedereen zich eraan hield.
Je kunt het met zo’n maatregel oneens zijn. Je kunt vinden dat regels te streng zijn of dat de overheid onvoldoende oog heeft voor de gevolgen. Je mag daarover klagen, demonstreren, bezwaar maken, een boze brief schrijven en desnoods naar de rechter stappen. Zo hebben we dat in een rechtsstaat geregeld. Maar medewerkers bedreigen omdat ze hun werk doen? Daar houdt het wat mij betreft op.
Toezichthouders van Waterschap Brabantse Delta ondervonden dat deze zomer aan den lijve. Nadat hun namen in een reportage waren genoemd, werden zij persoonlijk bedreigd. Volgens het waterschap ging het niet om een boze opmerking of een stevige woordenwisseling, maar om serieuze bedreigingen. Er werd terecht aangifte gedaan.
Het past helaas in een breder beeld. Politieagenten, boa’s, medewerkers van gemeenten, hulpverleners en andere mensen met een publieke taak krijgen steeds vaker te maken met agressie en intimidatie. Ook bestuurders en politici weten inmiddels hoe gemakkelijk een meningsverschil kan omslaan in scheldpartijen of bedreigingen. En sociale media maken de afstand tussen boos zijn en iemand persoonlijk belagen soms akelig klein.
Natuurlijk is de overheid niet onfeilbaar. Regels kunnen onbegrijpelijk zijn, procedures tergend langzaam en besluiten soms ronduit verkeerd. Een overheid die gezag verlangt, moet bovendien zelf zorgvuldig, redelijk en aanspreekbaar zijn. Kritiek daarop is niet alleen toegestaan, maar noodzakelijk.
Maar er is een grens die volgens mij eigenlijk helemaal geen discussie zou moeten opleveren. De ambtenaar achter het loket heeft de regel meestal niet bedacht. De boa die een bekeuring uitschrijft evenmin. En de toezichthouder die controleert of er water uit een sloot wordt gepompt, heeft het sproeiverbod niet persoonlijk afgekondigd.
Een samenleving waarin publieke medewerkers eerst moeten nadenken of het nog wel veilig is om hun naam te noemen of gewoon hun werk te doen, heeft een probleem dat veel groter is dan een drooggevallen sloot. Een lange warme zomer kan voor korte lontjes zorgen. Maar een kort lontje is naar mijn overtuiging nooit een excuus voor bedreiging. Ook niet als het 35 graden is.
Deze column geeft de mening van Rob Duiven weer en niet het standpunt van de (fractie van de) Zoetermeerse VVD
